Het processortype van een virtuele machine: waarom de standaard traag is en host niet altijd goed

Bij het aanmaken van een virtuele machine is er een veld dat processortype heet, en dat blijft meestal op de standaardwaarde staan. Die standaard is een tamelijk oud, algemeen processormodel.

Dat is geen nalatigheid maar een bewuste keuze. Maar het zo laten zonder te weten wat het je kost, is wel nalatigheid.

Waarom de standaard zo oud is

Het processormodel dat aan een virtuele machine wordt getoond, bepaalt waarheen die machine verplaatst kan worden. Een draaiende machine kan niet naar een server die de getoonde processoreigenschappen niet ondersteunt.

Het oudste en meest algemene model tonen geeft de breedste verenigbaarheid. Dat is de logica van de standaard: hij moet overal heen kunnen.

Wat het kost

Moderne processors hebben bijzondere opdrachten die bepaalde taken vele malen sneller maken. Versleuteling, compressie, mediawerk en het berekenen van vingerafdrukken profiteren daar rechtstreeks van.

Het oude standaardmodel verbergt die opdrachten voor de gast. Omdat de gast ze niet ziet, neemt hij de trage weg. Gevolg: je server zou dat werk snel kunnen doen, je virtuele machine niet.

Het verschil is niet klein. Een dienst die versleutelt kan in de virtuele machine een veelvoud van de tijd nodig hebben die hetzelfde werk op de server kost. En dat verschil duikt nergens als fout op; het wordt alleen gevoeld als "hier is het traag".

Het andere uiterste: de processor van de server tonen zoals hij is

Aan de andere kant kun je de processor van de server ongewijzigd doorgeven. De gast ziet alle moderne opdrachten en draait op zijn snelst.

De prijs is even duidelijk: die machine kan draaiend niet naar een server met een andere processor verplaatst worden. Heb je een cluster gebouwd, dan blijft de machine die je op een onderhoudsnacht wilt verplaatsen juist door deze instelling staan.

De keuze is dus dezelfde ruil die in deze wiki telkens terugkomt: prestatie of beweeglijkheid.

Drie situaties, drie antwoorden

Heb je één machine, geef dan de processor van de server door. Er is nergens heen te verplaatsen, dus betalen voor verenigbaarheid heeft geen zin.

Zijn de servers in het cluster gelijk, dan kun je hem ook doorgeven. Dezelfde processor, dezelfde eigenschappen.

Verschillen de servers in het cluster, kies dan de middenweg: neem een benoemd modern model dat ze allemaal ondersteunen. Je krijgt de meeste moderne opdrachten en de overdraagbaarheid blijft. Dit is de meest over het hoofd geziene en meestal de juiste keuze.

De veelvoorkomende val

Het gaat in deze volgorde: je begint met één machine, zet de processor op die van de server, er gaan maanden voorbij, je koopt een tweede server en bouwt een cluster, en als er een onderhoudsnacht komt willen de machines niet verhuizen.

Op dat moment herinnert niemand zich een instelling van maanden geleden. Op de dag dat je een cluster bouwt, loop de processorinstelling van de bestaande machines na.

Wat je moet weten bij het wijzigen

Het processormodel wijzigen betekent de gast tonen dat de hardware is veranderd. Daarom vraagt de wijziging dat de machine volledig wordt gestopt en opnieuw gestart; van binnenuit herstarten is niet genoeg.

Sommige besturingssystemen merken een hardwarewijziging ook op het vlak van licenties. Heb je zo'n gast, houd daar dan rekening mee voordat je de wijziging doorvoert.

Wat Atlas doet

Atlas herkent de oude standaard processortypen en markeert het wanneer een machine er nog met een van draait.

De keuze van het niveau is hier betekenisvol: dit is een suggestie, geen waarschuwing. De reden is eerlijk: de standaard is niet stuk, hij werkt. Er ligt alleen prestatie te wachten. Iets dat niet stuk is een waarschuwing noemen, verlaagt de waarde van echte waarschuwingen.

De markering staat onder het kopje prestatie, dus ze zegt niet "deze machine is verkeerd opgezet", ze zegt "deze machine zou sneller kunnen".

En de suggestie brengt je rechtstreeks naar waar de instelling zit. Iemand vertellen dat iets beter kan en hem dan laten zoeken waar dat staat, is maar nauwelijks beter dan het niet vertellen.