Ile rdzeni i ile pamięci do jakiej pracy

To najczęściej zadawane pytanie przy budowaniu nowej maszyny i nie ma na nie jednej właściwej odpowiedzi, bo odpowiedź zależy od rodzaju pracy. Mimo to prace dzielą się na kilka rodzin, a każda rodzina ma swoje własne wąskie gardło.

Dlaczego danie za dużo szkodzi

Danie maszynie większej liczby rdzeni, niż potrzebuje, nie czyni jej szybszą. Nadmiarowe rdzenie wirtualne wydłużają kolejkę na serwerze, a maszyna za każdym razem, gdy chce działać, czeka, aż zwolni się jednocześnie więcej rdzeni. Pamięć zachowuje się podobnie: przydzielona pamięć liczy się jako zabrana hostowi nawet wtedy, gdy naprawdę nie jest używana, i zostaje zamknięta dla pozostałych maszyn.

Rodzaj pracy ustala wąskie gardło

Serwer multimediów chce zwykle mocy do przekodowywania, a nie rdzeni; przy akceleracji sprzętowej wystarczą dwa rdzenie, bez niej nie wystarczy żadna ich liczba. Baza danych jest wrażliwa na opóźnienie dysku: szybki dysk i osobny wątek wejścia wyjścia robią większą różnicę niż dodatkowe rdzenie. Odwrotne serwery pośredniczące i drobne usługi panelowe nie proszą prawie o nic i latami działają na jednym rdzeniu i niewielkiej pamięci. Praca ze sztuczną inteligencją i obrazem chce czegoś przeciwnego: bez przepuszczonej karty graficznej nie działa w sensowny sposób w ogóle, a jej apetyt na pamięć jest wysoki.

Reguła startowa

Daj mało, zmierz, potem podnieś. Dodanie rdzenia działającej maszynie jest zwykle łatwe; odebranie oznacza zabranie zasobu, który stał się nawykiem. Ta sama droga dotyczy pamięci, a pamięć jest tym zasobem, który na hoście kończy się najszybciej.

Nie decyduj bez pomiaru

To, czego maszyna naprawdę potrzebuje, ujawnia się po kilku dniach jej pracy. Zgadywanie pierwszego dnia to tylko punkt wyjścia; prawdziwa decyzja bierze się z pomiaru zrobionego pod obciążeniem.