Pamięć pokazuje dziewięćdziesiąt procent: jest pełna czy tylko tak wygląda

Patrzysz na panel, a pamięć stoi na dziewięćdziesięciu procentach. Odruch każe natychmiast dołożyć pamięci. Najczęściej nie ma takiej potrzeby.

Wolna pamięć to pamięć zmarnowana. System operacyjny traktuje nieużywaną pamięć jako pamięć podręczną i oddaje ją, gdy jest potrzebna. Sam wysoki procent nie jest więc oznaką awarii.

W Proxmoksie ten obraz mącą dodatkowo dwa źródła.

Źródło pierwsze: pamięć podręczna magazynu

Jeśli używasz ZFS, trzyma on odczytane dane w pamięci dla szybkiego dostępu, a ten udział bywa duży. Pod presją je zwalnia. Ale do tego czasu widnieje jako używana.

To nie jest wyciek, to sam projekt. W systemie, który stale czyta te same dane, ta pamięć podręczna jest najtańszym przyspieszeniem, jakie istnieje, i obniża też zużycie dysku.

Subtelność jest taka: zwalniając, może nie zwolnić natychmiast. Nagłe zapotrzebowanie na pamięć może więc napotkać krótkie opóźnienie. Dlatego przy bardzo ciasnych konfiguracjach warto nałożyć sufit na tę pamięć podręczną; ale rób to na podstawie pomiaru, a nie z paniki, że pamięć się zapełnia.

Źródło drugie: pamięć trzymana przez gości

Jeśli dałeś maszynie wirtualnej osiem gigabajtów, ta maszyna może od strony serwera wyglądać na trzymającą osiem gigabajtów, nawet gdy w środku stoi bezczynnie. Powód jest prosty: pamięć raz dotknięta pozostaje przydzielona, o ile gość nie potrafi jej oddać.

Oddawanie działa tylko przy współpracy gościa. Jeśli komponentu umożliwiającego to nie ma wewnątrz gościa, przekazana pamięć poszła w jedną stronę. Jeśli oczekujesz, że obiecana pamięć wróci, najpierw upewnij się, że ten komponent jest zainstalowany.

Właściwe pytanie: nie jak pełna, tylko kto ją trzyma

Sam procent nic nie mówi. Sensowny podział jest taki: ile z tej pełni to twoi goście, a ile sam serwer?

Jeśli to goście, sytuacja jest normalna; używają pamięci, którą im dałeś. Jeśli to strona serwera i stale rośnie, wtedy jest na co popatrzeć.

Prawdziwym sygnałem ostrzegawczym nie jest procent, tylko obszar wymiany

Jeśli serwer zaczął używać obszaru wymiany, to jest sygnał prawdziwy. Dziewięćdziesiąt procent zapełnienia może nie być problemem, ale serwer stale odkładający strony na dysk jest wolny i zużywa też dysk.

Sprawdzian: nie panikuj przy procencie, działaj przy aktywności obszaru wymiany.

Obiecywanie za dużo

Możesz obiecać swoim maszynom wirtualnym łącznie więcej pamięci, niż serwer faktycznie ma. Najczęściej działa, bo nie wszystkie osiągają szczyt naraz.

Jest jednak jedna reguła i nie ma od niej wyjątków: nie wliczaj do obietnicy własnego udziału serwera. Gdy serwerowi zabraknie pamięci, nie jedna maszyna, tylko wszystko idzie naraz, z panelem włącznie. Dzielenie się między gośćmi może być elastyczne; własny oddech serwera nie.

Co robi Atlas

Atlas nie pokazuje wykresu pamięci jako jednego procentu, tylko dzieli go na trzy: co używa sam serwer, co używają goście i obszar wymiany.

Ten podział robi przez wyliczenie, a nie na wyczucie: suma gości jest odejmowana od łącznie używanej pamięci, a to, co zostaje, liczy się jako udział serwera. Na powyższe prawdziwe pytanie odpowiadasz więc na pierwszy rzut oka: czy ta pełnia to moje maszyny, czy sam serwer?

Drobny, ale znaczący szczegół: jako sufit wykresu używana jest ostatnia znana wartość łącznej pamięci, a nie ta z początku serii. Powód: w długich widokach łączna pamięć może się zmienić, a użycie starej wartości jako sufitu pokazuje wykres inaczej, niż jest. W dniu, w którym dołożysz maszynie pamięci, wykres nie rysuje więc dalej starego sufitu i nie wprowadza cię w błąd.