Hoe de schijven te ordenen: spiegeling of verdeelde pariteit

De eerste serieuze beslissing bij de installatie is hoe de schijven geordend worden. Op internet wordt die vraag meestal beantwoord met een capaciteitsberekening: welke ordening geeft meer ruimte.

Dat is de verkeerde vraag. De juiste is: welke storing wil je overleven, en wat moet de machine na die storing doen?

Twee basisbenaderingen

Spiegeling. Twee schijven houden dezelfde gegevens vast. Je verliest de helft van de capaciteit. Sterft één schijf, dan is de overgebleven schijf al een volledige kopie.

Verdeelde pariteit. Gegevens worden over meerdere schijven verspreid, met herstelinformatie ernaast. Uit dezelfde schijven komt meer ruimte. Sterft een schijf, dan worden de ontbrekende stukken uit de andere herberekend.

Op capaciteit wint de tweede ruimschoots. Daarom stopt het meeste advies daar. Het echte verschil komt daarna.

Het deel dat niemand noemt: het moment van herstel

Een schijf is gestorven en je hebt een nieuwe gemonteerd. Wat gebeurt er nu?

Bij spiegeling is het herstel een eenvoudige kopie. Gegevens stromen van de overgebleven schijf naar de nieuwe. De andere schijven merken weinig van dat werk.

Bij verdeelde pariteit betekent herstellen alle overgebleven schijven van begin tot eind lezen. Je doet dus het zwaarste werk van de hele opstelling precies op het moment dat een van je schijven al gestorven is. Zijn je schijven even oud en uit dezelfde partij, dan is dat juist het moment waarop een tweede storing het waarschijnlijkst is.

Daaruit volgt de zin: het risico is niet de eerste storing, maar de tweede storing tijdens het herstel. En herstel is het werk dat een tweede storing het sterkst uitnodigt.

De kwestie van groei

Het tweede praktische verschil komt later boven.

Een verzameling gebouwd uit spiegels kan groeien door telkens twee schijven toe te voegen. Vandaag begin je met twee schijven, volgend jaar komen er twee bij.

Bij groepen met verdeelde pariteit wordt de breedte bij het aanmaken vastgelegd, en die achteraf veranderen was van oudsher lastig. Die beslissing neem je dus één keer en je leeft er lang mee.

De regel voor kleine opstellingen

Bij een klein aantal schijven is spiegeling meestal de betere ruil. De reden is niet de capaciteit maar de lichtheid van het herstel en de vrijheid om te groeien.

Verdeelde pariteit begint zich terug te verdienen naarmate het aantal schijven stijgt: het verschil tussen zes van acht schijven gebruiken en er vier gebruiken is aanzienlijk, en op die schaal verdeelt de herstellast zich ook beter.

De toets is eenvoudig: reken de antwoord op "hoe lang zit ik ongerust te wachten nadat een schijf sterft" mee. In kleine opstellingen is die tijd kort houden meer waard dan een paar extra terabyte.

En niets hiervan is een back-up

De zin uit dit artikel die het meest herhaald moet worden: de schijfordening is geen back-up.

Een bestand dat je per ongeluk verwijdert, wordt van alle schijven tegelijk verwijderd. Een beschadigde gegevensbank staat op alle schijven beschadigd. De ordening beschermt alleen tegen het sterven van één schijf; tegen menselijke fouten, softwarefouten of gijzelsoftware doet ze niets.

De ordening koopt je tijd, geen gegevens. Wat je gegevens koopt is een back-up.

Wat Atlas doet

Op het scherm voor het aanmaken van een verzameling somt Atlas de ordeningen op samen met het minimale aantal schijven dat elk ervan vraagt, en schrijft erbij wat elk oplevert. Bij het kiezen hoef je dus niet apart op te zoeken "waar is dit voor en hoeveel schijven wil het".

De standaardkeuze is bewust spiegeling. De reden is de ruil hierboven: bij de aantallen schijven die de meeste opstellingen hebben, staat spiegeling aan de veiligere kant. Een standaardkeuze is een aanbeveling, geen slot; je kunt een andere ordening kiezen, maar dan heb je die bewust gekozen.

Het scherm toont bovendien per soort verzameling andere suggesties: een over het netwerk aangesloten opslag en lokale schijven hebben niet dezelfde vragen, dus hetzelfde formulier tonen zou verkeerd zijn.