Hoe je de netwerkkaart leest: waar gaat het verkeer van een machine heen

Lijstweergaven beantwoorden "wat is er" goed: zoveel machines, zoveel bridges, zoveel kaarten. Ze beantwoorden "waarlangs loopt het verkeer van deze machine" niet met hetzelfde gemak. Beantwoorden kan, maar je moet vier schermen openen en de keten in je hoofd aaneenvoegen, en je moet hem elke keer opnieuw aaneenvoegen.

Waarom een kaart geen lijst is

Alle netwerkartikelen in deze wiki beschrijven dezelfde werkwijze: volg de keten. Machine, bridge, fysieke poort, buitenwereld. Een lijst reikt je die keten niet aan, hij reikt je de onderdelen aan; de keten bouw jij elke keer. Een kaart is de keten.

Het verschil blijkt tijdens een storing. Op een rustige dag is vier schermen aflopen geen moeite. Als iets niet werkt en het uur laat is, sluit een in het hoofd gehouden keten verkeerd aaneen.

De schakels die een kaart moet hebben

Op volgorde: de buitenwereld, de fysieke poort, de bundeling als die er is, de bridge, het label als dat er is, en tot slot de machine zelf. Ontbreekt een van deze schakels, dan ziet de kaart er goed uit en is hij nutteloos, want juist bij de ontbrekende schakel loop je vast.

Wat een kaart niet mag doen

Hij mag niet mooi zijn ten koste van waar zijn. Een kaart die een lijn tekent die niet bestaat, of er een weglaat die wel bestaat, is slechter dan een lijst: een lijst dwingt je te denken, een verkeerde kaart praat je zekerheid aan.

Het verschil tussen een getekend schema en een levende kaart

Een eenmaal getekend schema kan je twee dingen niet vertellen: of die verbinding op dit moment verkeer draagt, en of er een regel op filtert. Beide zijn vragen die tijdens een storing worden gesteld. Een schema aan de muur beschrijft de werkelijkheid een half jaar later niet; een levende kaart toont wat er is.

Waar je op een kaart naar zoekt

Een machine die aan niets hangt. Bungelt zijn netwerkkaart los, dan zit de zaak bij de eerste schakel van de keten.

Een bridge zonder fysieke poort. De machines erop zien elkaar en verder niets. Het is het beeld van het symptoom "de machines zien elkaar maar er is geen internet".

Een label dat maar aan één kant staat. Staat het label aan de ene kant wel en aan de andere niet, dan verschijnt er geen fout en komt er geen pakket door.

Twee machines die elkaar niet zouden mogen zien op dezelfde bridge. Hier blijkt dat wat je gescheiden dacht, niet gescheiden is.

Waar de kaart niet kijkt

De kaart toont wat de host meldt. Wat er binnen een virtuele machine gebeurt staat niet op deze kaart: zijn eigen firewall, zijn eigen routering, zijn eigen instellingen. Bij "op de server staat alles open maar ik kom er niet in" zal de kaart er schoon uitzien, want de serverkant is werkelijk schoon.

Dat weten verzwakt de kaart niet, het laat je hem goed gebruiken: de kaart sluit de serverkant uit, en over blijft de binnenkant van de machine.

Wat Atlas doet

Atlas tekent de keten van begin tot eind op één scherm: de buitenwereld, de fysieke kaarten, gebundelde verbindingen als die er zijn, de bridges, de gelabelde interfaces, en aan het uiteinde de virtuele machines en containers. Alle bovenstaande schakels staan dus op de kaart en je hoeft geen vierde scherm te openen.

De lijndikte volgt het levende verkeer, dus je ziet in één oogopslag welke verbinding echt werk doet; dat is een van de twee dingen die een getekend schema niet kan geven. Het tweede zit op de knopen zelf: is op een interface een firewall actief en is er een label, dan toont de kaart dat naast de machine.

Wat de symbolen betekenen staat in de eigen legenda van de kaart, dus je hoeft geen kleur of vorm te onthouden.