Dlaczego maszyna wirtualna jest wolna: procesor, dysk albo nadmiarowy przydział

Gdy maszyna wirtualna zwalnia, pierwszym odruchem jest danie jej większej liczby rdzeni. To zwykle nic nie daje, a czasem pogarsza sprawę. Najpierw trzeba oddzielić źródło wolności.

Nadmiarowy przydział: gdy suma rdzeni wirtualnych przekracza rdzenie fizyczne

Rdzenie wirtualne rozdane maszynom na serwerze mogą przekraczać liczbę wątków fizycznych. To normalne i zwykle nieszkodliwe, bo maszyny nie pracują wszystkie naraz. Ale jeśli obciążą się razem, zaczynają stać w kolejce. Widziany z wnętrza maszyny procesor wygląda w tamtej chwili na bezczynny, choć maszyna w rzeczywistości czeka na swoją kolej. Dodanie rdzeni wydłuża tu kolejkę, a nie skraca.

Wąskie gardło jednego rdzenia

Część pracy ląduje na jednym rdzeniu i tam zostaje. Na maszynie z ośmioma rdzeniami całkowite zużycie może wyglądać nisko, podczas gdy pojedynczy rdzeń siedzi pod sufitem. Dodawanie rdzeni nic tu nie zmienia; odpowiedzią jest albo rozdzielenie pracy, albo konfiguracja o mocniejszej wydajności pojedynczego rdzenia.

Czekanie na dysk

Jeśli wykres procesora jest spokojny, a maszyna nadal jest wolna, miejscem do sprawdzenia jest dysk. Serwer mierzy osobno czas spędzony na czekaniu na dane. Gdy ta wartość rośnie, problemem nie są obliczenia, tylko czekanie; w grę wchodzą rodzaj dysku, ustawienie pamięci podręcznej i pozostałe maszyny dzielące ten sam dysk.

Kolejność patrzenia

Najpierw porównaj sumę rdzeni wirtualnych z wątkami fizycznymi, żeby zobaczyć, czy jest nadmiarowy przydział, potem spójrz na obciążenie poszczególnych rdzeni, żeby zobaczyć, czy jeden siedzi pod sufitem, i dopiero wtedy na czas czekania na dysk. Wszystkie trzy pomiary mieszkają po stronie hosta; patrzenie z wnętrza maszyny nie odróżni tych trzech stanów od siebie.